Rubianes

Así, sin Pepe. Sólo con el apellido ya sabemos a quien nos referimos. No se necesita más para identificar a un actor que buscó el camino de la risa para hacernos un poco más felices. Nadie como él ensartaba tan graciosamente una ristra de exabruptos. Sus monólogos eran sabia mezcla de guión e improvisación. Lo conocí, poco, pero lo suficiente para saber que era buena persona. Un cáncer de pulmón acabó con su vida. Con su talento, nada ni nadie pudo. Ni los que lo denunciaron por unas palabras que dijo en “El Club”. Que vayan juzgando. Rubianes, o su memoria, los sobrevivirá a todos ellos. A los que no creemos en el cielo sólo nos queda preguntar dónde coño estará.

Leed sobre esta noticia en La Vanguardia 

4 Responses to “Rubianes”


  1. 1 Evonica

    Jo també lamento la mort d’en Pepe Rubianes.
    Ha estat l’únic home que sense dir res,només amb el seu somriure i el seu riure m’ha contagiat.
    Els seus ulls quan reia,quan gaudia…per a mí deien moltes coses.
    Lamento el patiment que deu haver sofert en els seus últims moments.
    Crec que durant molts anys seguirem recordant al Pepe Rubines.

  2. 2 LaRanaBudWeisEr

    Si pudiera decirle algo probablemente sería algo parecido a: ¡Que putada nos has hecho Pepe! No hay duda de que, sin él, a partir de ahora reiremos un poco menos.

  3. 3 Montse

    Té raó l’Evonica; de vegades, només mirant-li aquella cara de “picarón”, aquells ullets i aquell somriure, no podies fer una altra cosa que riure tu també. Contagiava alegria i bon humor. Descansi en pau.

    Un petonet des del nostre mar.

  4. 4 cris

    No ubico al actor por el nombre, tal vez lo conozca o no. De todas maneras lo mismo me sucede cuando muere uno de nuestros cómicos, siempre serán inolvidables por los buenos ratos que nos hacen pasar. En este mundo loco con tantos problemas, la risa es un remedio muy estimulante y único. cariños

Leave a Reply