Mi amigo del que os hablé la semana pasada (si queréis leer el post) me contaba que padecía de “eyaculación procaz”. “Será precoz”, le discutía yo. “No, no; procaz. Cuando me dicen algo atrevido… pues… yo…eso”.
Monthly Archive for July, 2006
Hi ha una frase en castellà que diu més o menys "aquellos polvos trajeron estos lodos". Es podria traduir com "aquells ‘polvos’ van portar aquests llots". Però una amiga meva, molt guapa i puta d’ofici, en feia una versió adaptada a la seva vida i la manera d’aconseguir una fortuna més que considerable: "Aquells ‘polvos’ van portar aquests iots"
Ara que qui més qui menys està de vacances, o les comença, dic jo que una ciutat que deu ser bona per reposar és Viladescans, al Baix Llobregat,
A veces cuesta jugar con las palabras cuando tocan, aunque sea muy tangencialmente, con tragedias humanas. Pero no hacerlo me parece que es cerrar los ojos a una realidad.
El otro día, Carlos Arguiñano, un cocinero muy popular en España (lo sitúo para mis visitantes de fuera) estaba preparando ante las cámaras de Tele 5 una receta, Pollo a la menta. En un momento de su discurso explicó que tenía artrosis en los pulgares. Decía: "Me estoy tratando, no es $nada serio, y menos comparado con lo que pasa por el mundo. He leído que cada año mueren por desnutrición más de cinco millones de niños". Es verdad, pero dicho en mitad de un programa culinario, y teniendo en cuenta el plato que era, más que pollo a la menta parecía pollo al lamento.
En fin, vamos a otro lado.
Odificio. Agujero que antes ocupaba una casa de pisos.
Fa anys vaig voler organitzar un concurs per triar la noia més maca. Però que fòs a més formal, gens frívola. Ja tenía el títol: Miss Sèria. No es va presentar ningú.
Me voy fuera unos días. Dejo unas palabras que irán apareciendo poco a poco. Ya os visitaré a la vuelta. Y una ahora, "en directo".
Vacanciones. Periodo de merecido reposo después de escuchar una y otra vez supuestas canciones del verano.
Plagiándome de un post reciente en catalán, la palabra de hoy va contra la guerra.
Bombardejar. Abandonar las bombas.
A ver si de una vez por todas nos enteramos de que ningún dios dijo: armaos los unos a los otros.
O nos enteramos o nos enterramos, una de dos, que diría Aute.
Dejadme que os recomiende un cuento de Monterroso que deberían leer los que organizan las guerras.
Arrimar. Acercar de una manera prosaica, poco poética, sin ningún tipo de ritmo.
si te aproximas a un bote sin motor, en cambio, es arremar.
Hoy contaré una pequeña indiscrección de un amigo mío. Suele tener problemas con las chicas. O mejor dicho: le gustaría tener algún tipo de problemas. Vamos, que no liga. Él mismo se me quejaba no hace mucho: "Estoy desesperado, ayer estuve dos horas en la barra de un bar, me tomé tres gin-tonics y nada. No se me acercó ninguna chica. Pero para nada, ni para preguntarme la hora". "Pero eso nos ha pasado a todos alguna vez", le consolé. "¿En una barra americana?".
Una existe y otra podría existir.
Letrina. Letra pequeña. En los contratos suele oler mal*.
Acecina. Homicida, criminal que mata a sus víctimas ahogándolas con carne salada o, en ocasiones, ahumada. Por eso, a veces se dice que se encarnizó con su víctima.
*Y no digo que por su culpa la cagamos porque es obvio.

